چتر عشق

آتش گرفته دامن خورشيد پرورت
آتش گرفته است جهان در برابرت
با بوسۀ كبود خدا گر گرفته است
پرهاي نرم زير گلوي كبوترت
شب مي شود سوار به گودال مي رسد
ديگر رمق نمانده به زانوي باورت
از خيمه هاي سوخته فرياد مي كشد
در دست باد موي پريشان دخترت
بانوي آفتاب نشين! تكيه داده است
دنيا به نخل سوخته، اما تناورت
ديگر تو را به سايۀ بالاي سر چه كار ؟
وقتي كه عشق چتر گرفته است بر سرت
اي ظهر دغديده ! زمين آب مي شود
وقتي تو را نفس بكشد صبح آخرت
منبع:كتاب السلام عليك يا ابا عبدالله /گزيده اشعارشب هاي عاشوراي شيراز/به انتخاب سيداكبرميرجعفري