نفس ...

نفس از حنجرۀ باد گريزان شده بود
خاك، چون آتش افروخته سوزان شده بود
نيزه بود آنچه كه با رقص به بالا مي رفت
جوي خون بود كه هر لحظه به دريا مي رفت
آسمان تار شد و باد به طوفان پيوست
شب شد و يك سره ظلمت به بيابان پيوست
مشك را تشنه لب، از عشق لبالب بودند
كوزه را خانه به دوشان همان شب بودند!
باغباني كه در آن خيمه دو نيلوفر داشت
دست از دلخوشي ديدن آنها برداشت
مگر اين قافله سالار چه در سر دارد؟!
كاين چنين شوق رسيدن به برادر دارد؟!
عشق آن نيست كه هر گاه نسيمي بوزد
خوشه اي از پس خورجين دلش بردارد
بايد از جان گذرد هر كه در اين دام افتاد
هر كه در عشق سري لايق خنجر دارد
شاخه اي هست كه بي واهمه سر مي سپرد
گرچه در باد بسي غنچۀ پرپر دارد!
*
عطش از هر نفس خاك به بيرون مي ريخت
گاه خورشيد هم از حنجره اش خون مي ريخت!
كاروان جرعه كش خشكي لب ها مي شد
باغ شمشاد ز خون يك سره دريا مي شد ...
گرد برخاست صداي سم اسبان آمد
اين جوان كيست كه اين گونه به ميدان آمد؟!
مثل آتش كه به يك باره به خرمن بزند
از پس قافله اش سركش و سوزان آمد
وقت آن است كه صحرا بشكافد از هم
گردبادي كه چنين تند و خروشان آمد!
باز هم هرم عطش بود كه طغيان مي كرد
گل چنان بود كه انگار به بستان آمد
شايد اين بار به تاراج نبايد مي رفت
باد سرمست كه ناگاه به جولان آمد
رود مي خواست دلش، ابر شود وقتي
تي خونين به سر حنجره لرزان آمد
*
گرد برخاست ، زمين از تب طوفان مي سوخت
تن پاييز هم از هرم درختان مي سوخت
باد بود اين كه چنين سر به زمين مي كوبيد
باد، آشفته چنان بود و چنين مي كوبيد
لب اگر تشنه؛ زمين جرعه به جامش مي ريخت
خون دل بود كه هر لحظه به كامش مي ريخت
ريخت آشوب كه بر نيزه اميري رفته است
دشت در هلهله مي گفت : دليري رفته است
شعلۀ سركش خورشيد ، هراسان در باد
عون بر نيزه و گيسوي يتيمان در باد...!
آسمان سخت در آغوش زمين جا ن مي داد
يك نفر كاش به اين واقعه پايان مي داد
شعلۀ سركش اين داغ، گريبان گير است
داغ سوزاندن اين باغ ، گريبانگير است
بعد از اين زينب اگر شام غريبان دارد
يك جهان در غم او سر به گريبان دارد


منبع:كتاب السلام عليك يا ابا عبدالله /گزيده اشعارشب هاي عاشوراي شيراز/به انتخاب سيداكبرميرجعفري