آب
آب هستم، آب هستم، آب پاك
جاريم از آسمان، تا قلب خاك
گاه ابر و گاه باران مي شوم
گاه از يك چشمه جوشان مي شوم
گاه از يك كوه مي آيم فرود
آبشار پر غرورم،گاه رود
گاه قطره، گاه دريا مي شوم
گاه در يك كاسه پيدا مي شوم
روز و شب هر گوشه كاري مي كنم
باغ ها را آبياري مي كنم
نيست چيزي برتر از من در جهان
زندگي از آب مي گيرد نشان
*
با تمام برتري ها ، كيستم؟
خوب هستم يا بدم، من چيستم؟
گر چه آبم، روزي اما سوختم
قطره تا دريا ، سراپا سوختم
تشنه اي آمد لبش را تر كند
چارۀ لب تشنه اي ديگر كند
تشنه اي آمد كه سيرابش كنم
مشك خالي داد تا آبش كنم
تشنۀ آن روز من، عباس بود
پاسدار خيمه هاي ياس بود
خون عباس علمدار رشيد
قطره قطره در درون من چكيد
داغي آن خون دلم را سوخته
آتش در قلب من افروخته
چشمه هايم خواب، موجم خفته باد
آبي آرامشم آشفته باد
آب هستم؟ واي من! مرداب، به
زندگي بخشم؟ نه! مرگ و خواب ، به
واي بر من، واي بر من، واي دل
مانده در مرداب حسرت پاي دل
پيچ و تاب رودم از درد دل است
بركه از اندوه دل پا در گل است
چشمه از غم روز و شب نالان شده
رود داغم ابرها را تيره كرد
تيرگي را بر زلالي چيره كرد
گريۀ من شرشر باران شده
غصه ام در گريه ها پنهان شده
آب اگر شد اشك چشم، از شرم شد
از خجالت شور و تلخ و گرم شد
حال، از اكبر خجالت مي كشم
از علي اصر خجالت مي كشم
آب بودم، كربلا پشتم شكست
آرويم رفت، پستم، پست پست
نسل من در كربلا بيچاره شد
نامۀ اعمال خوبم پاره شد
منبع: كتاب السلام عليك يا ابا عبدالله /گزيده اشعارشب هاي عاشوراي شيراز/به انتخاب سيداكبرميرجعفري