جاي پدر
وقتي كه بر دو پاي تنومندش ايستاد
در چشم ها تداوم لبخندش ايستاد
در آسمان شكوفه و در خاك ريشه داشت
همچون درخت بر سر پيوندش ايستاد
با اتكا به روشني خون سر كشش
كارون روانه گشت و دماوندش ايستاد
مانند نخل ريشه دوانيد در غروب
پل شد كنار غربت اروندش ايستاد
دنبال كرد رود و شبيه اش به دشت زد
تقليد كرد كوه و همانندش ايستاد
افتاد بر زمين و نشد سنگرش تهي
جاي پدر دو مرتبه فرزندش ايستاد
منبع : از حنجره ي كارون، مجموعه شعر دفاع مقدس /شاعران استان خوزستان/به كوشش بهمن ساكي