ميقات
صبور و سنگين
از ميان يادها و نامها مي گذرد
با زنبيلي از گلاب و قرآن
و نگاههاي منتظر را مي كاود
در قابهاي طوسي يكدست
و آنگاه
غمگين تر از هميشه
در حصار چهار زانويي اش
بقچه ي بغض خويش را به تكرار
بر سينه ي سنگي خاك
پهن مي كند
منبع : از حنجره ي كارون، مجموعه شعر دفاع مقدس /شاعران استان خوزستان/به كوشش بهمن ساكي