دريا شدي

موجم ، سوار وسوسه هاس تلاطمم
مي خيزم از تلاطم و آني دگر گمم
با بادهاي وسوسه دل را تكان نده
موجم ولي حقيقت امر خود توام
پاشيدنم به سنگ تو را كم نمي كند
برگشتنم تويي و تمام تراكمم
هر چند دور، پيش تو نزديك مي شوم
مينيممي براي خودم ماكزيمم
وسعت نده به بال تكاپو كه عاقبت
مي پاشد از خيال حبابي تهاجمم
دريا شدي و طاقت ماندن نداشتم
حالا گريز مي زنم از خاك، گندمم
منهاي هيچ ضرب در پوچ مي شود
جمع به روي صفحه ي سوء تفاهمم
پنداشتند هر چه تصور شود منم
حالا تو يا تصور پنهان مردمم



منبع : از حنجره ي كارون، مجموعه شعر دفاع مقدس /شاعران استان خوزستان/به كوشش بهمن ساكي