به اندازۀ چند شعر ناسروده

تاريكي فرصت خوبي است
تا شما
از روشنايي خالي كنيد
و از عطر نوشكفتۀ ناله ها يمان
پونه و پروانه بچينيد
شما كه
با غروري كال
در بالاترين اتاق برج هاياتان مي نشينيد
و هر روز
به خدا نزديك تر مي شويد
اما گاهي كه
از پنجره هاي نقره اي تان
به پايين نگاه مي كنيد
ما را
به اندازۀ مورچه اي مي بينيد
كه در جستجوي تكه اي نان
سرگردان خيابان هاييم
خيابان هايي كه-
از خوف چهرۀ عابران
هر روز
تاريك تر مي شود
ديروز به همسرم گفتم:
چرا يك اتفاق شيرين
از بام گلين ما نمي افتد
من كه -
در ميان اين همه شعر بغض گرفته
پوسيدم
گفتم و پروانه هاي مردۀ واژگانم را
بر دوش نسيم نهادم
در دور دست ها
كساني
هم صدا با بغض نارس آسمان
مي گريستند
آقايان!
تاريكي فرصت خوبي است
تا شما
خزانۀ خورشيد را
از روشنايي خالي كنيد
اما من
كه هنوز هم
خوف خونين گل سرخ را
باور نكرده ام
فقط مي توانم
به اندازۀ چند شعر ناسروده
گريه كنم



منبع : مجموعه شعر مقاومت استان بوشهر /به كوشش حيدر منصوري