وداع

به روي دست مي بردم اگر چه، جسم پاكت را
ولي باور نمي كردم،وداع دردناكت را

به دنبال نشاني از تو گشتم دشت و صحرا را
كه تا شايد بيابم، مهر تسبيح و پلاكت را

ولي پيدا نكردم غير از آن پيراهن خونين
كه مي پيچيد در خود، قصه ي اندوهناكت ار

نگاهش! خيره بر در بود و من با شوق مي بردم
براي مادر پيرت، لباس چاك چاكت را

نگاهش! خيره بر در بود و ن با اشك مي بردم
براي كودك دردانه ات، يك مشت خاكت را

كنار قاب عكست تا سحر چون ابر باريدم!
همان عكسي كه مي بستي ، براي جبهه ساكت را



منبع : گلواژه هاي پايداري/ اشعار برگزيده ي اولين و دومين جشنواره شعر پايداري استان آذربايجان شرقي/ به كوشش محمد رنجبر باهر