آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۶۶۸۲۵
۱۰:۵۷

۱۳۸۹/۰۶/۲۸

ديدي آخر

نویسنده :
سولماز سبزي بابل



ريه هايت به ناله افتادند، داغ كرده هوا، مشامت را
ديدي آخر نگهنداشت، عزيز! سيب وامانده احترامت را
تو قشنگ مني هميشه ي عمر! زخم هاي تنت گواه من اند
تو به لبخند تلخ مي گيري از هر آيينه، انتقامت را
زخم بستر گرفته اي اما، من به جاي تو سخت دلگيرم
از كه آخر به ارث بردي، مرد! اين همه شور و استقامت را؟
همنشين تنت گلوله و درد، خون سرسخت چكيده روي زمين
گله اي نيست بر لبت،انگار، دوست دارد دلت حجامت را
روحت از خستگي به خون پيچيد،جسمت از زخم ها مكدر شد
ماندهام غصه از چه ات بخورم؟ خون دل، از غم كدامت را؟
سرفه هايت جواز رفتن توست، و بهشتي كه سخت منتظر است
سرد كردند بر تو تاول ها، تندي آتش قيامت را

به كف دست خود مي انديشم،خط عمرم دراز تر از توست
دوستانت رسانده اند به عشق، زودتر از خودت، سلامت را
روح پاكت رها شده از جسم، مانده دنيا به دور باطل خود
مي برد با خضوع حضرت عشق، روي دستان خود تمامت را


منبع: كتاب اشك انار/ مجموعه اشعار برگزيده آذر 1388 جشنواره شعر مقاومت و حماسه استان مازندران/ به كوشش ذبيح الله ذبيحي/ اداره كل حفظ آثار و نشر ارزشهاي دفاع مقدس استان مازندران

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه