با رمز آب
مي خواستي به وسعت دريا سفر كني
هجرت به پشت گرمي خون جگر كني
از سيم خاردار جهان ساده بگذري
با رمز آب رو به بلم ها خطر كني
در آسمان منوري از ماه بگذرد
بر روي خگ گريه به حال بشر كني
جاري شوي به سمت ترك زار دشت ها
بر زخم هاي شور بيابان اثر كني
هرگز نخواستي كه براي ستاره اي
گل زخم ها ي پيرهنت را سپر كني
حالا نشسته اي بيايد دو باره صبح
با سفره هات اهل جهان را خبر كني
كپسول ها تمام تنت راميكده اند
تا خوشه خوشه رنج مرا شعله ور كني
هر سال با بهار مي آيي به خانه تا
گل هاي هفت سين مرا سرخ تر كني
بايد براي لحظه اي پرواز از قفس
يك عمر دو پاي گرفتار سر كني
منبع: كتاب هزاره ي اول قبل از پرواز / عبدالحسين انصاري/ انتشارات هزاره ققنوس