پدر...

در دلم هر غروب مي ريزم، غصه هاي تمام عالم را
زير و رو مي كنند پنداري، در درونم هزار و يك بم را

سال پنجاه و چند خورشيدي، مردي آمد غريب و خاكي پوش
پشت هم هي مثال مي آورد، زينب و كوفه و محرم را

مادرم گريه كرد و فهميدم، گريه يعني پدر نمي آيد
بچه بودم پدر! نفهميدم،واژه اي مثل جنگ مبهم را

با همان دست كوچكم رفتم، پاك كردم نگاه خيسش را
قول دادم كه خوب تر باشم، برتدارم مداد مريم را

بعد از آن هي سپيد تر مي شد،موي مادر و قصه هايش آه!
اينكه بيژن به چاه فتاده ست، اين كه ديوي سياه رستم را...

در همين كوچه ها قدم مي زد، مادرم با پدر كه باران بود
آه! شايد هنوز يادش هست، كوچه آن خاطرات نم نم را


منبع: كتاب هزاره ي اول قبل از پرواز / عبدالحسين انصاري/ انتشارات هزاره ققنوس