برشانه

شبيه كوه دماوند سرد و سنگين است
غمي بزرگ كه بر شانه ي فلسطين است
دلم گرفته و مثل بهار مي گريم
چقدر فاصله تا قبله ي نخستين است
و لاله لاله ي اين دشت هاي زيتون خيز
به خون سرخ شهيدان شهر سنگين است
مرا رها كن ازاين روزهاي تلخ وسياه
چقدر مژده ي آزادي تو شيرين است
براي آمده پيغام، مي رسد يك مرد
غريب و خسته و آرام مي رسد يك مرد
كسي كه مثل خدا مهربان و دلسوز است
نگاهش آينه بردار شعرامروز است
كسي كه مثل شقايق هماره مجنون است
وجود اعظم او استحاله ي خون است
حضورش از بركات بهار، لبريز است
و درمقابل چشمش، ستاره ناچيز است
رداي سبز به اندام ماه مي آيد
سوار گمشده از گرد راه مي آيد
نجات مي دهد او كودكان قانا را
و فتح مي كند او قله هاي صبرا را
غريب و خسته منم يا محول الاحوال
كمر شكسته منم يا محول الاحوال
چقدر نذر و نياز و چقدر بيداري؟!
ترانه ساختن از واژه هاي تكراري ؟!
بهار منتظر توست خوب من! گل كن
تو سنگ صبر مني، اندكي تحمل كن
منبع: كتاب اين شرح بي نهايت/ آوازهاي سرخ بلوط/ اشعار منتخب شانزدهمين كنگره سراسري شعر دفاع مقدس/ جلد 2/ بنياد حفظ آثار و نشر ارزشهاي دفاع مقدس