استشهاد

اسمت را براي اولين بار
در « الجزاير» شنيدم
وقتي براي آخرين بار شهادت خواستي
روز بعد تيتر تمام روزنامه هاي عرب بودي
بهترين عكست را « الزمان» چاپ كرد
عكس سه روز قبل از شهادتت
-من عربي نمي دانم-
اما از كلمه « انتحار»
فهميدم كه چشم هايت را كركس ها برده اند
درست زماني كه دلت از خشم منفجر شد
دو روز بعد گوينده ي « شرق الاوسط»
از تو حرف مي زد
و درحرف هايش «تحليل» مي شدي!
***
هيچ كسي تشخصيت نداد،
دركت نكرد،
به جز مادرت
كه عاشقانه دوستت داشت
و قبل از اين كه برايت گريه كند
لبخند زده بود
هيچ كشوري مسلماني به خانواده ات تسليت نگفت
تو شهيد شدي
وجنازه ات هيچ گاه تشييع نشد!
مادرها به كودكانشان گفته بودند
تو پرواز كردي
پرنده شدي
فقط كودكان آواره ي جهان باورت كردند
اما من برايت گريستم
درست زماني كه مجري BBC
در مقابل اسم تو
از كلمه « هلاكت»
استفاده كرد
درست زماني كه وصيت نامه ات را
«اطلاعات» چاپ كرد.
منبع: كتاب اين شرح بي نهايت/ آوازهاي سرخ بلوط/ اشعار منتخب شانزدهمين كنگره سراسري شعر دفاع مقدس/ جلد 2/ بنياد حفظ آثار و نشر ارزشهاي دفاع مقدس