شما

زنجيره ي شب زنجره اي لازم داشت
خورشيد لب پنجره اي لازم داشت
روزي كه به تير از گلو گُل جوشيد
فرياد خدا حنجره اي لازم داشت

خورشيد پرنده اي است در مشت شما
ديوار افق دو بند انگشت شما
زنهار! كه كوه شانه خالي كرده است
باري است به حجم عشق، برپشت شما

گم بودم و راه مشكلم پيدا شد
از دور، چراغ منزلم پيدا شد
تا درخط سبز عشق حركت كردم
يك نقطه ي عطف در دلم پيدا شد

گر اشك ز خانه ي شما مي رويد
فرداست كه دانه ي شما مي رويد
خورشيد ز شاخه ي افق خواهد چيد
دستي كه ز شانه ي شما مي رويد

خون دل پاره پاره را مي بويم
گلدسته ي يادواره را مي بويم
بيرون نروم ز خود، به يادت اما
تا دورترين ستاره را مي بويم


منبع : كتاب مجنون با نام تو (گزيد ه رباعي شاعران دفاع مقدس)به كوشش:عباس محمدي