غزل

دخترت نشسته است، باز درهواي تو
قاب عكس در بغل،محو ردپاي تو

گونه هاي شيشه ايت بوسه گاه مي شوند
بوسه گاه مي شوند بازگونه هاي تو

موي قاب را چقدر شانه مي كند قشنگ
دست مي كشد به قاب دست بر عصاي تو

شعر مي شودلبش:«گرچه پانداشتي
نور پا گرفته از، قلب باصفاي تو»

با صداي خسته اي حرف مي زند چنين
لحظه اي به جاي خود، لحظه اي به جاي تو:

-«خسته ام عزيز من، دختر قشنگ من»
-«چاي مي خوري پدر؟ دم كنم براي تو؟»

ابر مي شود دلش ، مي رود در آسمان
تا عطش بياورد پيش كربلاي تو

باز هم غروب شد موقع اذان رسيد
كوچه پر شد از، عطر ربناي تو

منبع: كتاب اين شرح بي نهايت/ آوازهاي سرخ بلوط/ اشعار منتخب شانزدهمين كنگره سراسري شعر دفاع مقدس/ جلد 2/ بنياد حفظ آثار و نشر ارزشهاي دفاع مقدس