پوتين ها

روي پوتين ها
عشق مي كاشت
آن زمان كه كبوترش خيال پر گشودن داشت
چشم هايش را
به چشم هاي باران گره مي زد
اي خدا
پرنده ام را به دست هاي تو آويختم
و تا ساعت ها به ضريح مقدس آسمان
دخيل مي بست
دست هايش
عطر ياس رادرفضا قسمت مي كرد
در جاده هاي خيال مي نشست
و روي سكوي خاطرات
چشم به در به فردا اوج مي گرفت
آنگاه از چشم هايش هزاران پروانه مي روييد
نامش به وسعت درياها بود
ويادش، چون رود جاري در قلب تاريخ
چون او هيچ كس در حرم چشمانش
آيينه ندارد و نخواهد داشت.


منبع: كتاب اين شرح بي نهايت/ آوازهاي سرخ بلوط/ اشعار منتخب شانزدهمين كنگره سراسري شعر دفاع مقدس/ جلد 2/ بنياد حفظ آثار و نشر ارزشهاي دفاع مقدس