جنگ
شعري براي دختر همسايه گفته ام
شعري براي دختر همسايه ام، كژال
شعري كه غصه مي خورد و درد مي كشد
شعري پر از هميشه و هرگز، پراز محال
آري محال، امر محال است اين كه او
درمان شود به قرص، به دكتر، به اسپري
دكتر نوشته است كه او شيميايي است
يعني كه مرده است در او ناي و مري
من نيز بي سوادترين مرد كوچه ام
چون فكر مي كنم به يقين خوب مي شود
اما كژال مثل درختي بدون آب
هر روز خشك مي شود و چوب مي شود
من خواب ديده ام كه شبي غنچه مي كند
گل هاي سرخ زندگي كه از دامن كژال
با هم بزرگ گشته و پرواز مي كنيم
مثل پرنده هاي جوان، بال توي بال
اما كژال! ناي و مري قابل تو نيست
اين قلب صاف و ساده ي من نذر خنده است
من را به ميهماني آيينه ها ببر
شايد پرنده ام بپرد با پرنده ات
***
اين درد را پاياني نيست
مگر سرفه هاي كژال
مگر شيمياي تمام مي شود؟!
مگر مي شود جنگ را نديده گرفت؟!
منبع: كتاب اين شرح بي نهايت/ آوازهاي سرخ بلوط / اشعار منتخب شانزدهمين كنگره سراسري شعر دفاع مقدس/ جلد2 / انتشارات بنياد حفظ آثار و ارزش هاي دفاع مقدس