دادا
طوفان كه آمد زندگاني طور ديگر شد
شهر از نفس افتاد و دنيا وحشت آور شد
رنگ اجاق كهنه ي مادر، به سرخي زد
قاب پدر، با خاك و خاكستر برابر شد
رعدي زد و خواهر درآغوش عروسك ها
جيغي كشيد و گفت دادا قصه آخر شد
دادا كه دستاني شبيه دست بابا داشت
آغوش واكرد و تمام لحظه سنگر شد
صبح دگر وقتي پرنده روي گلدسته
تكبير مي گفت، آسمان بغضي مكرر شد
باريد... باريد... انفجاري اتفاق افتاد
زهرا عروسك داشت اما بي برادر شد
منبع: كتاب اين شرح بي نهايت