آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۵۱۲۵۱
۰۷:۵۶

۱۳۸۹/۰۲/۰۶

تو بودي...

نویسنده :
قدرت الله دشتي



مرا اندوه پنهاني ست هرشب
تمام شب پريشاني ست هرشب

مرا هر شب غمي جان مي ستاند
و تا مرز شكستن مي كشاند

صدايم مي كند، مردي نهاني
ز اوج برجهاي كهكشاني

گمانم اين صدا را مي شناسم
خدا! اين ناخدا را مي شناسم

دورن من تلاطم موج مي زد
و جانم نعره اي تا اوج مي زد

كه هستي كاين چنين مهجوري اي دوست؟
به من نزديك و از من دوري اي دوست!

شبي درخواب بودم، خواب ديدم
تمام عشق را بر آب ديدم

تو بودي آشناي مشك عباس
تو بودي ناخداي اشك عباس
تو و اشك شب وبيداد و خيمه
فغان و ضجه و فرياد و خيمه

بميرم من برايت، تشنه بودي
اسير تيغ و تير و دشنه بودي

براي آب، در شط پا نهادي
دو دست خويش، در شط جا نهادي

نخوردي آب و بيرون آمدي زود
چرا؟ چون خيمه ها پر از عطش بود

دو چشم مهربانت پر شد از اشك
عطش با اشك پنهان كردي از مشك

برادر اين حديث كربلا بود
حديث دست از پيكر جدا بود

بگو اكنون كه درمجنون چه ديدي
ميان لجه اي از خون چه ديدي

بگو با آن غم ديرين چه كردي
بگو با قصر بي شيرين چه كردي



شبي در كربلاي هشت بودي
شبي درجبهه ي سردشت بودي

شبي روشن تر از چشم ستاره
به خون غلطيد نعشت پاره پاره

همان روزي كه در هورالهويزه
سرت تكبير مي زد روي نيزه

حديث خون نوشتي دجله دجله
سرودي عاشقي را حجله حجله

نديدي زهره را گيسو بريده
زحل را چهره با ناخن دريده

نديدي كوه اين را برنتابيد
نديدي آهوي صحرا نخوابيد

نديدي آسمان، آرامشش نيست
توان آفتاب خامشش نيست

شب آن شب، چادر خود را به سر كرد
ستاره، ماه را ناگه خبر كرد



مه آمد طاقت ديدن نبودش
ستاره، تاب پرسيدن نبودش

چو من خورشيد خون مي خورد و مي گفت
و نعش عشق را مي برد و مي گفت

خدايا! نور در نور اينچنين است
حديث عشق منصور اينچنين است

منبع: كتاب اين شرح بي نهايت

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه