تپش
دريك مسير صاف و موازي نشسته اي
در سرزمين كهنه به بازي نشسته اي
دوش خود به قلب تفنگت نگاه كن
با خون خود به سرخي رنگت نگاه كن
باران دشمن از تو گذشتن رمق نداشت
سدي كه روي خاطره ات بست حق نداشت،
خرم ترين شهر تو را خون جگر كند
يا چشم كودكان تو را سرخ و تر كند
مجذوب چشم آبي اين آسمان شدي
يا راهي و مهاجر يك كاروان شدي؟
ديشب ز بوي پيرهنت يوسف آمده ست
هر شايدي به ديد و نگاه تو بايد است
خرم ترين شهر تو را مي شود شناخت
با كرخه هاي شرقي چشمت ترانه ساخت
كميت نگاه غزل صادقانه نيست
ابيات بي نهايت ذهنم بهانه نيست
از مثنوي بگو كه براي تو مي تپد
قلبي كه تا ابد به صداي تو مي تپد
منبع: كتاب اين شرح بي نهايت