دست
دستي بيايد بپاشد بر بركه، خاكسترم را
دستي كه بايد بنوشد، سكر شب سنگرم را
دستي كه هرگز نباشد، در استكان ريشه داده
همخلوت سرخ آتش، سخره نگيرد پرم را
دستي كه هرگز نخندد بر خاطرات قديمي
از من نگيرد غنيمت، آن نيمه ي ديگرم را
وقتي كه سهمم نبوده، جز زخم پيشاني گل
ابري بيايد ببارد، اندوه شعله ورم را
يك رعد درد پريشان، پيچيده در خاطر من
صد خاطره چفيه بو كن، همراه! چشم ترم را
چشمي نيامد بنوشد دلمويه ي غربتت را
عيبي ندارد بسيجي! واگويه كن خواهرت را
منبع: كتاب اين شرح بي نهايت