ياحسين

دنيا درخون نشست تا ديد او را
ازبس كه شكستند دل بانو را
هفتاد و دوبار عشق زانو زد و بعد
با خون خدا نوشته شد عاشورا
آنروز غروب محفل، زينب سوخت
خيمه خيمه مقابل زينب سوخت
اما آتش به خيمه سبز رسيد
اينجا به خدا فقط دل زينب سوخت
صحرا امشب محشركبري شده است
از داغ قامتي كه برپا شده است
زهرا دارد به سينه اش مي كوبد
امشب زينب چقدر تنها شده است؟
ديديد كه از غروب خون مي باريد
اين ثانيه هاي تلخ را بشماريد
امروز گذشت واي فردا، فردا
درمحضر زهرا چه جوابي داريد؟
اين كودك شش ماهه كه تقصير نداشت
اين حنجره، تاب خوردن تير نداشت
لعنت بر تو، سنگدل بي وجدان
مي دانستي كه مادرش شير نداشت
هم جوهر خون به دفتر شب خشكيد
هم خون خدا به يال مركب خشكيد
والله لبان تشنه ي رود فرات
درماتم رود رود زينب خشكيد
شب، شاهد چشم هاي بيدارش بود
آيينه ترين بود، و همين كارش بود
ها! دردل اين آتش و شمشير و عطش
او دلخوش بازوي علمدارش بود
شب بود و خرابه بوي قرآن مي داد
اين حادثه برسكوت پايان مي داد
برروي سر بريده ي بابايش
آرام آرام، دختري جان مي داد
آتش آتش، عطش به پا مي كردند
بر صورتشان،سنگ رها مي كردند
زينب بود و فرات درغم خشكيد
وقتي سرعشق را جدا مي كردند
برخاست ازآن عذاب جانكاه درآب
چشمش گاهي به خيمه و گاه درآب
نه افتاد است نه دگر مي افتد
بعد ازآن روز عكسي از ماه درآب
دشتي از خون و اشك تشكيل شده
تا سرهاي بريده تكميل شده
گفتند؛ سر ماه بني هاشم كو؟
ديدند؛ به آفتاب تبديل شده
منبع: كتاب اين شرح بي نهايت