كاش

كاش مانند لاله ها بودم
لاله سرخ كربلا بودم

كاش دور تو اي گل خورشيد
مثل پروانه اي رها بودم

رود بر تشنگان جواب نداد
كاش يك قطره از وفا بودم

بوسه آب، آب پاك و زلال
برلب خشك تشنه ها بودم

حوله كوچك نسيمي بر
گونه داغ نينوا بودم

مثل سرباز كوچك و گمنام
درصف آبي خدا بودم

تير بودم به قلب تيره شب
شعله درخرمن بلا بودم

برتنم زخم هاي قاسم بود
غنچه باغ مصطفي بودم
باز مثل غروب دلتنگم
مثل يك شعر خوب دلتنگم

غصه ات كرده دردلم خانه
توگلي، من شبيه پروانه

من پر از برگ برگ پاييزم
در غمت اشك زرد مي ريزم

كاش مانند لاله ها بودم
لاله ي سرخ كربلا بودم

منبع: كتاب اين شرح بي نهايت