آتش گرفت

آتش گرفت
پرده هاي ابرها در آسمان آتش گرفت
لحظه ها، در لحظه هاي بي امان آتش گرفت
احتراق جاده ها را، كاروان فرياد كرد
كاروان در كاروان در كاروان آتش گرفت
ناگهان در ناگهان در حيطة توفان سرخ
سنگ ها و سايه ها، در يك زمان آتش گرفت
چون برآمد از نهادم اوّلين «اي واي» من
در گلويم ناله هاي بي زبان آتش گرفت
تندري آمد فرود از ناكجاي دوردست
امتداد رودها را در ميان آتش گرفت
خيمه ها با داغ ياران در دلم افروختند
تار و پود اين صنوبر هم، چنان آتش گرفت
جان اقيانوس ها مانند لب هاي فرات
از لهيب شعله ها، تا بي كران آتش گرفت
چشم گريان ماند با من، بي صدا در بهت دشت
با رگانم شرحه شرحه، جسم و جان آتش گرفت
نينوا شد بندبندم در سكوتستان مرگ
صد نيستان در ميان استخوان آتش گرفت
آسمان تاريك شد، در آبي پيداي خويش
چون ز خجلت آفتابِ شعله خوان آتش گرفت
باز، سال گريه با اندوه سرداران رسيد
سالروز هجرت خيل سپيداران رسيد
ايستادم با لب عطشان به سوي كربلا
اشك جاري شد در اين هيهات تا باران رسيد
باز پرچم هاي «يا عباس» سر افراشتند
دسته هاي سوگواران خيمه برافراشتند
باز عاشورا عَلَم شد، اهتزازش پيش دوست
قامت استادة گردن فرازش پيش دوست
باز مي بينم كه كوه از درد، مي پيچد به خويش
در قفاي ياوران مرد، مي پيچد به خويش
باز مي بينم درختان نوحه خواني مي كنند
آب هاي رودها، آتشفشاني مي كنند
باز مي بينم غزالان را كه سرگردان ترند
سروها را باز مي بينم، كه يكسر بي سرند
ياد داغ نينوا در بادها پيچيده است
گردباد كربلا، تا ناكجا پيچيده است
نيست حتّي كوهِ سنگي، بي خبر از ماجرا
در سكوت صخره ها هم، اين صدا پيچيده است
بانگ پروازي كه از بال عقابان ريخته ست
با دَم معراجيان در ماورا پيچيده است
عطر احساس ترنّم هاست در لب هاي عشق
كز ميان برگ گل ها، در هوا پيچيده است
حلق اسماعيل مي خواند مگر در كربلا...؟
كز طنين آن، صداها در منا پيچيده است
انقلاب عشق در درياست يا توفان نوح؟
در تمام خاك ها اين ماجرا پيچيده است
قامتم خم مي شود بر روي زانوهاي من
اوج مي گيرند عقابان شفق پيماي من
نقش مي بندد طلوع ظهر خونين بي كفن
در شيار زخم هاي تازة فرداي من
در سكوتم يك جهان غوغا بُود، كر نيستم
فارغ از احوال فرزندان حيدر نيستم
يوسفم جان مي دهد در پيش كام گرگ ها
گر نمي باشم برادر، نابرادر نيستم
شيعيان را داغ در دل، خاك ماتم، بر سر است
آتشي سوزنده زير دامن خاكستر است
كوفه را يك روز، اين آتش فرا خواهد گرفت
مردم بدعهد را، روزي بلا خواهد گرفت
من نمي گويم كه در تاريخ، تنها كوفه است
مردم بدعهد هرجا باشد، آنجا كوفه است
باز، دفترها گشود آغاز درد خويش را
بغض ها، غم ناله هاي دوره گرد خويش را
مي نشيند بر دو چشمم تير و پيكان، باز هم
بازمي گردد محرّم، سوز و افغان، باز هم
باز مي بينم عَلَم بر دوش سرباز است باز
اهتزاز عشق، عباس سرافراز است باز
آسمان مبهوت مانده بر قد و بالاي او
آب دريا شرمگين، از اوج استغناي او
عشق مي خواند در آن صحرا كه «من قرآني ام»
برنمي گردم به آيين خطا، ايماني ام
چون توان اي هيبت شمشيرها در پيش رو؟
از سلوك خود به راه عافيت گرداني ام؟
نيست برگشتن ز راه راست در قاموس من
بر نخواهد گشت از شوريدن اقيانوس من
بيعت من با شما، شمشير عريان من است
حجّت حقم، نماز سرخ، برهان من است
روز عاشورا، سر از درياي خون بر كرده است
آفتاب، از مشرق دريا عطش آورده است
روز عاشوراست، تاريكي، نمايان مي شود
سينة صبح شكوفا تيرباران مي شود
عشق مي خواند: شهادت، شوكت بال من است
غرق خون گشتن ميان شعله، آمال من است
ذوالجناح است آنكه شوق دشت مجنون كرده است
خون عاشورا، جهان را نيز گلگون كرده است
رفته اند، هفتاد و دو خورشيد تابان رفته اند
از مسير خون خود تا بام كيوان رفته اند
پيش رو سجاده ها باز است، قامت بسته اند
اهل سبز آسمان، بر آسمان پيوسته اند
خاك، گرديده ست از تيغ جراحت، چاك چاك
كوه، چون پيشاني اهل شهادت تابناك
سر فرو افتاده ليكن سرفرازي باقي است
گرچه دست افتاده از تن، پاكبازي باقي است
دامن صحراست آغوشي كه باشد گرم خوي
سينة مستان شبيه لاله زاران سرخ روي
نيستند اما ز دريا مي رسد فريادشان
اسب مي رانند دژخيمان روي اجسادشان
روي صحرا لالة خونين كفن گل مي دهد
كشتزار عاشقان، اين گونه حاصل مي دهد
آب ها را در حصار نيزه ها، تدبير نيست
هيچ رودي در حصار نيزه، بي زنجير نيست
خيمه ها در كام آتش همچنان جان مي دهند
كاسه كاسه، شعله ها، آتش به طفلان مي دهند
آبرو در چهرة نامردمان خشكيده است
روحشان را نفْس كور اهرمن، دزديده است
بيد مي لرزد كه خنجر مي وزد در بادها
پاي مي كوبند در ميدان خون، جلّادها
در عزاي آسمان، پيغمبران را تاب نيست
در عزاي روز، طاق خاوران را تاب نيست
روح عيسي مي رسد از راه، گريان مي شود
گام موسي مي رسد از راه، گريان مي شود
مجمع پيغمبران، بي وقفه زاري مي كنند
در جوار نعش مولا، سوگواري مي كنند
تشنگي در عشق، يعني سير از دنيا شدن
تشنگي در عشق، يعني مست استغنا شدن
تشنگي در عشق، يعني از «تولّا» دم زدن
پر گشودن، پاي بر هر عشوة عالم زدن
تشنگي يعني شهادت، را گرفتن در بغل
وصل معشوق سعادت، را گرفتن در بغل
تشنگي يعني كه لب بستن، كنار آب ها
تشنگي را سخره كردن در گذار آب ها
تشنگان را تشنگي از جنس ديگر بوده است
گرنه، صد دريا در اين سودا ميسر بوده است
عشقبازان را هوا، در راه دل منظور نيست
عشق از دريا و آتش وز تپيدن دور نيست
در مقام عشق، منّت يك نياز باطل است
با حسين از تشنگي گفتن، نه كار عاقل است
او خودش درياترين درياست، جوشان در فراز
موج درياهاست در اوج خدا، در اهتزاز
نيست دريا را روا، گفتن كه «دريا! تشنه اي»
نيست دريا را سزا، گفتن كه «دريا! تشنه اي»
... گفت زينب(س) «در تمام روي آن دشت كبود
هرچه را ديدم به غير از حسن و زيبايي نبود»