لاشخور

نيروهاي مردمي و نيروهاي ازخودگذشته و سازمان هاي ديگر وارد عمل شدند. در بعضي جاها تا سي كيلومتري مرز عراق رفتيم. دشمن در شكست حصر آبادان از سلاح هاي شيميايي، خمپاره و ريختن گاز فلج كننده استفاده نمود. من آن موقع در بوشهر بودم كه به ما گفتند: بياييد، دو تا سرباز ايراني به علت عدم آگاهي از جنگ هاي شيميايي جانشان را از دست داده اند و در جنگ شهيد شده اند.
ما اعتراض كرديم، ولي توي مجمعي كه حقوق بشر يا سازمان ملل متحد يا سازمان هاي منع سلاح هاي شيميايي جوابگوي ما باشند. اعتراض حتي به دولت عراق در اين باره نكرديم. چرا؟ چون آمريكا دشمن ملت هاي محروم در سراسر دنيا است؛ اعم از آفريقا، آسيا يا هر جاي دنيا كه ملت محروم باشد. لاشخور آمريكا ـ به قول بچه ها ـ آنجا پتوي خودش را پهن كرده، لذا هيچ جوابي به ما ندادند، تا اينكه در حملة بيت المقدس در خرمشهر دوباره استفاده كردند. ما قصد محاصرة بصره را داشتيم. نيروها نفوذ مي كنند مي روند داخل، كه دشمن شروع مي كند به شليك سلاح هاي شيميايي، گازهاي شيميايي، گازهاي فلج كننده. دشمن در شديدترين وضع همين كار را كرد. تعدادي از جوان هاي ما را اسير كردند، شهيد كردند، مجروح كردند. چون آنجا محل آزمايش است، محل شهادت است.