حق استاد

با معلمش، آقاي ذوقي، رابطه اي بسيار صميمي داشت. با اين حال هيچ وقت از اين رابطه سوءاستفاده نكرد. هيچ وقت نشد او را با اسم صدا بزند. هميشه با لقب «استاد» صدايش مي كرد.
پسر آقاي ذوقي دندانپزشك است. يك روز رفته بودم پيش او. مرا كه ديد، ياد عشق پدرش به حسين افتاد و بدجوري متأثر شد. مي گفت «نمي دانم حسين آقا با پدرم چه كرده؛ طوري از او حرف مي زند كه انگار داغش هنوز برايش تازه است. برايش شعر مي گويد. مدام از او ياد مي كند و از ياد او لذت مي برد.»