صياد بزرگ

در بين خلبان ها ويژگي هاي خاصي داشت. خنده از روي لب هايش محو نمي شد. يكي از خاطراتي كه از ايشان دارم اين است كه هر وقت به مازندران و رامسر مي رفت، صندوق ماشين را پر از ميوه هاي فصل ـ مثل پرتقال و نارنگي ـ مي كرد و به پايگاه مي آورد. سهم همه را مي داد. از نگهباني شروع مي كرد و ميوه مي داد و در آخر كمي براي خودش مي ماند. وقتي در پايگاه همدان بوديم، به رودخانه هاي اطراف پايگاه مي رفت و ماهي صيد مي كرد. ماهي هاي بزرگ تر را بين فقرا تقسيم مي كرد، ماهي هاي كوچك تر را به خانه مي برد و يا به پايگاه مي آورد.