تنها

از مدرسه تعطيل شده بوديم. ايستاد جلوي خانه اي و گفت «برو خانه.»
گفتم: «تو چرا نمي آيي؟ چرا اينجا ايستاده اي؟»
گفت: «فلاني در مدرسه با من دعوا كرده، دررفته. خانه شان همين جا است. مي خواهم او بيايد، حقش را بگذارم كف دستش.»
هرچه گفتم «بيا برويم، ولش كن.» قبول نكرد.
راه افتادم سمت خانه. در راه، يكي از دوستانش پرسيد: «حسين كجاست؟» ماجرا را گفتم. معطلش نكرد؛ دويد براي تماشا. يك لحظه ديدم همة بچه ها دارند مي دوند براي تماشاي دعواي حسين.
همين ازدحام و توجه همه به حسين، باعث جا زدن حريف شد و قضيه بدون دعوا فيصله پيدا كرد.
■
يك بار ديدم جلوي خانه اي ايستاده است. پرسيدم «چرا اينجا ايستاده اي؟»
گفت «اينجا خانة آذَروند است. در مدرسه با او دعوايم شده، منتظرم از خانه بيايد بيرون، حسابش را برسم.»
هرچه گفتم «بيا برويم»، نيامد. به من گفت «تو برو خانه.»
در راه، ابراهيم را ديدم. دوستش بود. پرسيد «حسين كو؟»
گفتم ماجرا از اين قرار است.
ابراهيم، تا موضوع را شنيد، زود چند تا از دوستانش را جمع كرد و به كمك حسين رفت.
حسين چون به همه محبت مي كرد، هيچ وقت تنها نمي ماند. همه پشتيبانش بودند.
آن شب وقتي آمد خانه، به من تشر زد كه «چرا به ابراهيم گفتي؟»
در دعوا اصلاً به تعداد نفرات طرف مقابل و قدرت طرف مقابل توجه نمي كرد. مي دانست كه بايد برود جلو. خيلي وقت ها همين جسارتش دعوا را فيصله مي داد. طرف مقابل وقتي مي ديد با چنين كسي طرف است، جا مي زد. يا فرار مي كرد يا كوتاه مي آمد.