آپانديس

من در تعميرگاه كار مي كردم. برادر كوچك ترم با رشيد هم كلاس بود. يك روز برادرم مريض شد. آپانديس او به حدي مشكل پيدا كرد كه اگر دكتر عمل نمي كرد، منجر به مرگش مي شد. رشيد او را به بيمارستان برد و بستريش كرد. بعد آمد دنبال من.
او گاهي وقت ها با دوچرخه اش به تعميرگاه مي آمد. يكي دو ساعت پيشم مي نشست و از اوضاع و احوال همديگر باخبر مي شديم.
يك روز مشغول كار بودم. حواسم كاملاً به كار بود كه با شنيدن صداي رشيد سرم را بالا گرفتم و نگاهش كردم. مي خواستم چيزي بپرسم كه ديدم او رنگ به رو ندارد. فوراً گفت: «احمد آقا! بايد هر چه سريع تر به بيمارستان بريم.»
گفتم: «چرا؟ مگه اتفاقي افتاده؟»
گفت: «آره! برادرت، رجب، مريضه. اگه دير بجنبيم، ممكنه آپانديسش بتركه.»
نفس در سينه ام حبس شد. گفتم: «حالش خيلي بده؟»
جواب داد: «دكتر رضايت مي خواد و مــي گه بايد عملش كنه.»
مسير بيمارستان براي ما چند برابر شده بود. او بين راه به من دلداري مي داد و مي گفت: «ان شاءالله مشكلي پيش نمي ياد.» بالاخره به آنجا رسيديم. دكتر گفت: «اگه دوستش او را به بيمارستان نمي رساند، مرگش حتمي بود.»
احمدعلي روحي (دوست شهيد)