آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۴۳۴۸۱
۰۷:۳۵

۱۳۸۸/۱۲/۰۶

قهرمان

نویسنده :
فريده تاجيك



عطا، ميوه هاي رنگارنگ تابستاني را درظرف كريستالي چيد و روي ميز چوبي گذاشت. كولر را خاموش كرد. پرده ها را پس زد وپنجره اي را كه رو به حياط بود، باز كرد. داخل باغچه، بوته هاي ذرت ميوه هاي خود را محكم در آغوش گرفته بودند؛ روي درخت فندق كنار پرچين، پر ازميوۀ سبز رنگ بود. گوشش را تيزكرد تا مبادا صداي زنگ بيايد و او نشنود. با خود گفت: « خسته شدم ازبس گفتم وگفتم اما سي چي؟ خوم نمي دونم.»
چند شب پيش خواب ديد دارد با همسرش صحبت مي كند. هيجان زده ازخواب پريد. صداي دكتر هنوز درگوشش بود: « ما هيچ اشكالي در تارهاي صوتي همسرتان پيدا نكرده ايم.» ترس بود كه او را براي هميشه خاموش كرده بود. هر بار كه عطا، صداي زنگ را مي شنيد، آرزو مي كرد معجزه شود تا روزي صداي همسرش را بشنود واين زنگ لعنتي را براي هميشه ازخود دور كند. با خود گفت: « راه نرفتنش يه درده واين كه مو نتونم با او درد دل كنم، يه درد! اميد بود كه عطا را تا اين لحظه سرپا نگه داشته بود. با خود گفت: « اقلاً امرو كسي هس دو كلمه با مو حرف بزنه.» كت وشلوار سرمه اي رنگش را ازداخل كمد بيرون آورد؛ جلو آينۀ قدي ايستاد. كت را با چوب رختنش، جلو خود گرفت:
« همي خوبه؛ هنوز به مو مياد.» از زماني كه به اين شهر كوچك نقل مكان كرده بودند آن را نپوشيده بود. چوب لباسي را روي تخت پرت كرد. پيراهن آبي خود را ازلابه لاي چوب رخت هاي كمد بيرون كشيد.
صداي شلپ شلپ آب را شنيد. همسرش داشت با آب بازي مي كرد واين سابقه نداشت. گوشش را تيز كرد. صداي زنگ نمي آمد. با خود گفت: « معلومه ئي دفعه خوشحالم» چوب رخت ها را روي پاتختي گذاشت؛ بايد براي شهين هم لباس برمي داشت، چوب رخت ها را يكي يكي وارسي كرد. « سي چي وسواس دارم؟» مي دانست كه تمام اندام شهين با پرده اي گل دار پوشيده خواهد شد؛ مثل باغي پر ازگل كه آن را استتار كرده باشند.
چادر گل داري ازبقچۀ سفيد رنگ بيرون كشيد. آن را بازكرد؛ چادري با گل هاي زرد كهربايي؛ آن را خوب به خاطر مي آورد. شبي كه شهين آن را سر كرده بود چه غوغايي بود! جنگ بود وباروت وعشق. آن ها نهال عشقشان را درخاك شلمچه نشاندند.
تنها نشاني كه شهين ازعروس بودن داشت، همين چادر بود. تمام مراسم عروسي فقط چند دقيقه طول كشيد. بعد، كار آغازشد. سيل زخمي ها به آن ها فرصت سرخاراندن نمي داد. نه تنها اين دو، بلكه تمام دكترها و پرستارها وقت سرخاراندن نداشتند.
با خود گفت: « باس اتو كنم!» بايد جاي تاي چادر را اتو مي زد. فوراً اتو را به برق زد ودرجۀ آن را چرخاند. « امرو شادي به خونمون ور گشته.» بعد ازسال ها مهمان داشتند. دردل گفت « ئي خوبه.» وبا صداي بلند وبمش خواند: « ئي خوبه، ئي خوبه...»
شب قبل، خانمي به او تلفن زد؛ يك زن ازجنس شهين ، يا صداي ظريف وعميقش، ازآن ور سيم گفت: « مي خواهم با همسر قهرمان شما صحبتي داشته باشم.» عطا باورش نمي شد. بالاخره دراين شهركوچك هم كسي آن ها را پيدا كرده بود. با خود فكركرد: حالا پس ازسال ها كسي مي آيد؛ آن هم يك زن؛ نه يك زن خبرنگار، يك زن نويسنده مي خواهد از زندگي شهين بنويسد و جايزه بگيرد. چرا يه زن؟
محمد اعتقاد داشت بايد مردي مي آمد تا به ديگران بگويد جانبازان فقط مردان نيستند. فكر كرد شايد مردان قهرمان باشند اما هميشه... نمي خواست فكر كند. هرچه بود رضايت بخش بود . فضاي خانه عوض شده بود.
چادر را روي ميز اتو پهن كرد. به زن نويسنده فكركرد. خيلي دلش مي خواست بداند كي مي آيد.
صداي زنگ، فضاي خانه را پركرد. عطا، درحمام را باز كرد؛ بخار آب وبوي صابون به صورتش خورد. لازم نبود چيزي بگويد. شهين داخل وان نشسته بود وتكه صابون كوچكي را به اونشان مي داد. آرام درحمام را بست. انگار بخار را به سمت حمام هول مي داد. كابينت مخصوص لوازم بهداشتي را باز كرد؛ كابينت پر بود ازپوشك ونواربهداشتي وكلينكس وصابون و... فكركرد سال هاست كه اين زن را مانند يك نوزاد؛ تر وخشك مي كند اما او حتي قادر به تشكر نيست. هر وقت چشم هايش را مي بندد وروي لب هاي قيطاني اش لبخند نقش مي بندد، عطا مي فهمد كه شهين راضي ست؛ همين او را كفايت مي كند. سوت زنان، صندلي چرخ دار را هول داد وكنار درحمام گذاشت.
« كاش دوربين داشته باشه!» اما مي دانست كه نويسنده ها جزيك قلم و كاغذ چيزي ندارند. نويسنده گفته بود تنها نيست. فكركرد مهم نيست دوربين داشته باشند يا نه، مهم اين بود كه بعد ازسال ها كسي مي آمد؛ آن هم فقط به خاطر شهين.شب قبل كه گوشي را گذاشت، شهين با چشمانش ازاو پرسيد: « موضوع چيه؟» عطا نفس عميقي كشيد ودرمقابل او نشست. دست هايش را گرفت: « زني مي آيد.» شهين با گوش هاي تيز وذائقۀ حساسش، ازته دل خنديد ومردش را بغل كرد. عطا توانست بعد از سال ها رضايت واقعي را درچشمان او ببيند.
عطا با خود گفت: « آمدن ئي زن چه قدر مباركه!» سال ها بود كه از اقوام دوري كرده بود تا شهين را ازنگاه هاي حقارت بارآن ها نجات دهد. محمد، خود خواسته بود درسال هاي خاكستري شهين را تنها نگذارد. طبابت را كنار گذاشته بود وكار تحقيق را درخانه مي كرد. اما گناه شهين اين بود كه كسي تاب وتحمل حماقت هاي كوچك وبزرگ مردش را نداشت وهمه را ازچشم او مي ديدند.
ازجنوبي ترين شهر به شمالي ترين شهر نقل مكان كردند تا درآرامش زندگي كنند. صداي خواهرش را به خاطر آورد:
« مو نمي خوام موعظه كنم، اما ئي جوري نمي شه زندگي كرد. شايد فكركني سي چي جوش مي خورم؟ شهين، اون گنجشك زخمي نيست كه مي آوردي خونه و درمانش مي كردي؛ بعد هم دور درخت كنار مي چرخيد، هراز گاهي يك ميوۀ كنار مي كند ودر دهانش مي انداخت.
فكركردي پهلووني؟ نه بابا، او وخ كه كه بچه ها مي گفتند عطا ئي جوريه ئوجوريه، گذشت. ئي دفعه توفير داره. نمي گم ولش كن اما يك عمر بايد تُمن تُمن خرج كني...»
عطا، گنجشك نيمه جان را دردستان كوچكش گرفته بود. بچه ها دوره اش كرده بود. « مي خواي ببري خونه تون؟ په چي؟... نبض گنجشك تند تند مي زد... مو هزار راه بلدُم. خُو مگه يادت رفته عطا پهلوونه؟ عطا گنجشك را نوازش مي كرد. كي ئي جوريت كرده؟ باباشه در ميارم.


كشوي لوازم بهداشتي را بست. شعري را زيرلب زمزمه كرد:
درنهان خانۀ عشرت، صنمي خوش دارم كز سر زلف و رُخش، نعل درآتش دارم
عاشق ورندم و مي خواره، به آواز بلند اين همه منصب ازآن شوخ پريوش دارم
گربه كاشانۀ رندان قدمي خواهي زد نُقل شعر شكرين ومي بي غش دارم

با خود گفت: « شايد ئي بيت را سي آن خانم بخوونم!» صابون سبز رنگي را ازلاي درحمام، داخل برد. بخار آب با بوي داغ اتو درهم پيچيد. به طرف ميز اتو دويد. « ئي دفعه داشتم همه جا رو آتش مي زدم!» درجه را چرختند. دستش را به دهان برد وبه اتو نزديك كرد؛ صداي چيز شنيد، اتو را خاموش كرد ولوازم اصلاح را برداشت؛ جلو آينۀ دستشويي ايستاد. صداي خرت خرت تيغ را بر روي صورتش مي شنيد. به آينه خيره شد. موهاي سفيد از لابه لاي موهاي سياه، خودنمايي مي كرد. به تصوير خودش درآينه گفت :« سي چي ئي جوري نيگا مي كني؟»... قهرمان نمي دانست راهي را كه ادامه مي دهد به كجا ختم مي شود.» باس رفت. قهرمان ها ئي جوري جا نمي زنن. « حركت تيغ، تند شد؛ آن قدر كه جايي براي فكركردن نمي گذاشت. صورتش خراش برداشت.
قطره اي خون دردستشويي چكيد. صداي مادرش درگوشش بود:
« سي چي دواقرمز مي خواي؟»
« سي ئي فلك زده!»
بال گنجشك را بلند كرد وقسمتي را كه پرنداشت، نشان مادرش داد: « ننه، يه حرامزاده بش تيرزده.»
صداي زنگ را شنيد، تيغ را داخل دستشوئي رها كرد. سال ها بود كه به جاي صداي شهين، صداي زنگ را مي شنيد. سال ها بود كه او حرف زده بود و زن شنيده بود. اگرباهم حرف مي زدند، هردو سبك مي شدند. عطا فكركرد نكند به بي راهه رفته باشد؟ اگربه جاي شهين، خودش به اين روز افتاده بود، كه چندان از ذهن دور نبود، شهين چه مي كرد؟ آن دو با عشق كمك به مردم به جبهه رفتند. آن قدر دستخوش احساسات انسان دوستانه بودند كه هيچ كدام به معلوليت فكر نمي كردند. دكتر وپرستاري كه درجنگ عاشق هم شدند وهمان جا ازدواج كردند و با خواست خود درجبهه ماندند.
شهين گفته بود: « ازدواج درجنگ مثل خانه ساختن بر روي آب است.» اما عطا مي خواست خانه بسازد؛ حتي بر روي آب؛ چرا كه در خودش مي ديد ازپسش برآيد.
عطا، زماني را به ياد آورد كه شهين زخمي شده بود. شب قشنگي بود. ستاره ها روي مخمل آسمان به ماه چشمك مي زدند. هلال ماه كامل بود وخودنمايي مي كرد. تيم پزشكي، داخل چادرهاي موقت مشغول مداواي زخمي ها بود. چيزي به عيد نمانده بود. نسيم عيدانه بود وبوي باروت وخون. همه منتظرحلول سال نو بودند تا دعا كنند. به يكباره ابر شد. نم باران شروع شد. هرچه بود، باران بوي باروت و خون را شسته بود كه صداي مهيبي شنيدند...
صداي زنگ، عطا را به خود آورد. شهين بارها زنگ زده بود اما او نشنيده بود. فوراً درحمام را بازكرد:
« مي بخشي، حواسم پرت شد!»
شهين لبخند زد وپلك ها را بست. ازموهايش آب مي چكيد. طنابي را كه ازسقف آويزان بود گرفت تا ازداخل وان بلند شود. دانست كه شهين آمادۀ دوش گرفتن است. دردل گفت: « خدا را شكر دست هاش ئي قد قوي شده تا خودشه نگه داره!» صندلي چرخ دار را به طرف وان هُل داد وحوله را از روي قلاب برداشت. موهاي شهين را با روسري بست. آب صورتش را با لبۀ روسري گرفت. لپ هايش گل انداخته بود. حوله را نزديك برد: « دس راس، حالا دست چپ!»
حوله را تنش كرد وخيلي آرام او را بر روي صندلي نشاند؛ صندلي را هول داد. دور وبرش رانگاه كرد؛ همه چيز مرتب بود: « بايد عجله كنيم. چيزي به چهار نمونده!»
لباس شهين را آورد وكمكش كرد تا بپوشد . صندلي را به طرف آينۀ قدي هُل داد. كت وشلوارش را پوشيد. چادر گدار را روي سرشهين انداخت وخودش كنارش ايستاد. تصوير آن دو، درآينۀ قدي، شب عروسي شان را به خاطرمي آورد. ساعت طلايي بالاي آينه ساعت چهار را نشان مي داد. زنگ خانه به صدا درآمد؛ صداي زنانه اي درآينه گفت: آمدند!




منبع: منتخب جايزه ادبي يوسف(مسابقه سراسري داستان دفاع مقدس)

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه