رنگ باده

مردي كه در نماز، جلو ايستاده بود
پيوسته خنده روي لبش رو گشاده بود
دست تبسمش گره از كار مي گشود
ضرب المثل براي همه در اراده بود
خالي به چهره داشت و لبخند بر لبش
وقتي به سرزمين دلم پا نهاده بود
گويي كه سال هاست تو را مي شناسد او
درجنگ و جبهه، اين طلبه صاف و ساده بود
در نيمه هاي شب، غزل عشق مي سرود
مرد عبا به دوش كه با عشق زاده بود
آن شب كه رفت تا به شهيدان خبر دهد
انگار آب قمقمه اش رنگ باده بود
آن فصل را اگر چه به خاطر سپرده ايم
با خون نوشت آنچه به ما درس داده بود



منبع: كتاب دريا لباس خاكي من بود (مجموعه شعر دفاع مقدس شاعران استان سمنان)