سال 65

سال ميثاق اقاقي با عروج نور
سال معراج شقايق
تا ستيغ كوه
سال پيوند تبار عاشقان
با چلچراغ عشق
سال پرپر گشتن گل هاي سوسن بود
سال تقطيع هزاران شاخۀ سبز صنوبر
با سقوط بي امان « بمب» و
جيغ سرخ آهن بود
سال 65
سال جاري گشتن خون
از كنار كيف و كفش و دفتر و
خودكار!
سال پرواز ملائك واره هاي عصمت و حرمت
از كلاس خاك
تا خلوص عرش اعلا بود
سال خنجرهاي موج و
كتف هاي زخمي ساحل
سال فرياد اناالحق
از گلوي پارۀ ما بود
سال سرب داغ و
ژرف سينه هاي داغ تر از عشق كوكب ها
سال باران هاي « راكت»
بر فراز بام و برزن ها
سال رگبار مسلسل هاي خفاشان دشمن
بر دهان غنچه هاي سرخ پرپر بود
سال 65
اما
سال بوي عطر ياس از ساقۀ الله اكبر بود

سليمان هرمزي


لحظه ها...

صبح
چون بافۀ خورشيد
شتك مي زد بر بستر روز
شهر
با محملي از ظلمت و نور
روي ويراني دل هاي غريب
شروه مي خواند هنوز
با سرودي كه كبود
و سكوتي كه غزل خواني بود
من درآن شروۀ تلخ
شاعري را ديدم
كه پي خانۀ ويران دل خود مي گشت
پا به پايش رفتم
كوچه ها
برزن ها
خانه ها
- حتي-
لانۀ سرد قناري ها هم ويران بود
و در آن صبح غريب
چشم معصوم كبوترها نيز
اشك و خون ريزان بود

لحظه ها
كندتر از موسم معمولي خود طي مي شد...
سال ها رفت كه ما
دل آن شاعر را
پاي ديوار غريب
زير گلدستۀ آلالۀ سرخ
پشت پيشاني پروانۀ عشق
لاي اوراق صبور تاريخ
روي يك دامنه
پيدا كرديم..
همه جاي دل شاعر
- از درد-
ترك انداخته بود
مثل يك جام بلور
كه ز مهماني شن بر مي گشت...
زير دهليز همان دل ديدم
كفش نارنجي يك كودك را
كه به ما زل مي زد
و به طنزي سبز مي گفت:
« هنوز
چشم دارم بر در
كه برآيد روزي
- مثل خورشيد كه از شانۀ شرق... -
آن دو تا ساق چو نيلوفر ناب
گرچه ده سال گذشته است امروز
چشم دارم به رواق در اين كهنه شراب!»

گوشۀ ديگر اين دل
-دل ويران-
يك عروسك را با موي بلند
مثل يال تر باران، زيبا
مثل تاريكي، گنگ
مثل معناي بيابان و شفق تنها بود
و تا قطرۀ شبنم انگار
زير شيرازۀ پلكش- آري- پيدا بود!
شايد اين ژالۀ ژرف
اين دو الماس عتيق
يادگاري است كه هنگام وداع
از دو چشم تر همبازي او
- دختر كوچك شاعر گويي-
روي غمنامۀ چشمان عروسك غلتيد



منبع: كتاب مهاجران فلق (مجموعه شعر دفاع مقدس شاعران استان خوزستان)