شط
غمگين ترين سرود
هماره از گلوي من است
هنگامۀ سرود آبي نامت!
گلي كنار شط ديدم
كه از سينه سوخته نخلي
رخساره اي نمايان داشت
گلي كنار شط روييده است!
ماهيان « بهمن شير»
- در حيرت ژوف-
دوباره نغمۀ جاشوها لرزه بر اندام مي اندازد
و « رحمان»
لنج « حاج عبدو» را
به دندۀ يك خواهد راند
و هيچ موجي
صدا در صداي شط نخواهد انداخت
دوباره « بازار» شكل مي گيرد؛
و غروب ها تكيه بر ستون هاي سيماني
به تماشاي شط خواهم نشست
دوباره
آه...
نگاهم مات مي شود
در بهت سنگين آينه
وچشمانم پر از غم مي شوند.
منبع: كتاب مهاجران فلق (مجموعه شعر دفاع مقدس شاعران استان خوزستان)