پروانه هاي سرخ/ منصوره عرب سرهنگي

پروانه هاي سرخ
تا ريشه هاي روشنت هرگز نمي پژمرد
تا پايت از تاريكي گلدان نمي آزرد
گلدان نه ، گردان ، دشت گلچين كرده اي را هم
سر بود و پيكر بود و چشم دست و پا مي برد
تا مي چكيد از پيكر تو ، خاك ، مي نوشيد
پروانه هاي سرخ را از ساقه هاي ترد
چون داشت اين جا مثل نيم ديگرت مي مرد
حالانشسته راه مي افتي خيابان را
اين سرو را كورند اما كرم هاي خرد
فردا كه نيمي خاك و نيمي آسمان هستي
دنيا به پايي كه نداري غبطه خواهد خورد

منبع: كتاب "امواج ارغواني "
به كوشش : سيد ضياء الدين شفيعي
برگزيده آثار هفدهمين كنگره ي شعر دفاع مقدس
ناشر: بنياد حفظ آثار و ارزش هاي دفاع مقدس