مساله اي به نام «پس از جنگ»

پس از جنگ چه مي شود؟ بچه هاي جنگ كجا مي روند؟ آيا ارزش هاي جنگ، حال و هواي جنگ و بالاخره شهداي جنگ فراموش مي شوند؟ اگر مردم فراموش كردند كه عده اي در روي پل بين خرمشهر و آبادان، در هورهاي سوزان و مرطوب شلمچه، در ميان موج هاي مهارنشدني اروندرود سوختند، تكه تكه شدند تا ايران بماند، ناموس و عفت بماند، استقلال و شخصيت بماند، آزادي و آزادگي نميرد و امام تنها نماند، چه؟ اگر وقتي بچه هاي جنگ گوشه گير و زخمي برگشتند، همه چيز به نفع روزمرگي مصادره شد... اصلا ساده تر و بدون توطئه انگاري، چه؟ اگر نسل پس از جنگ نخواست با شخصيت و مستقل، نخواست عزيز و با هويت، نخواست آزاد و آزاده بماند، چه اتفاقي مي افتد؟ واقعيت اين است از همان سال هاي مياني جنگ كه حجم سرمايه هاي صرف شده در آن بالا رفته بود، اين پرسش ها يك به يك به ذهن بچه هاي جنگ خطور مي كرد. از همان زمان كه عده اي در جبهه ها جان و خون مي دادند، پا وچشم و دست و نخاع مي دادند و در مقابل عده اي كنج امنيت گزيده و با احتكار ارزاق مردم براي روزگار پس از جنگ اندوخته و شخصيت دست و پا مي كردند، ديگر اجازه ندادند روزنامه هاي پشت جبهه به ميان رزمندگان بيايد و بيش از اين دل مدافعان تنهاي حضرت روح الله بشكند. همه اين دغدغه ها بود كه امثال شهيد باكري پيش بيني كردند كه رزمنده هاي آن روز اگر بخواهند بر سر آرمان ها و حرف هاي دوره جنگ خود پافشاري كنند، دق خواهند كرد. اوج اين دردمندي و نگراني اما زماني به گفتمان عمومي و چالش اصلي اجتماع تبديل شد كه امام روشن بين و دلسوخته و مراد رزمندگان در پيامي بر واقعي بودن اين دغدغه ها و لزوم تعيين نسبت دفاع مقدس و آينده انقلاب و نظام اسلامي پاي فشردند. حضرت امام خميني (ره) در تاريخ 29/4/67 يعني 2 روز پس از پذيرش قطعنامه در پيامي به رزمندگان و مردم ايران فرمودند: نگذاريد پيشكسوتان شهادت و خون در پيچ و خم زندگي روزمره خود به فراموشي سپرده شوند و در دوم آذرماه 67 براي بسيجيان مي نگارند: اگر بر كشور نداي دلنشين تفكر بسيجي طنين اندازد چشم طمع دشمنان از آن دور خواهد شد وگرنه بايد منتظر هر حادثه اي بود.
منبع: روزنامه جام جم