عشق به شهدا

هركس كه از بچه هاي لشكر شهيد مي شد عكس اش را به خانه مي آورد و به ديوار اتاقش نصب مي كرد. اتاقش شده بود يك نمايشگاه عكس. وقتي كه من مثلاً از بيرون مي آمدم خانه. مي ديدم كه به اين عكس شهدا خيره شده است و زير لبش اشعاري را زمزمه مي كند و چشمهايش پر از اشك شده است مي خواست گريه كند ولي من كه وارد اتاق مي شدم صحنه عوض مي شد.

(همسرشهيد ، شهيد مهدي باكري )