آلاچيق
پايگاه ما روي كوه بود با جادۀ سراشيبي تندي كه در مواقع بارندگي سطح شيب دار آن لغزنده مي شد و عملاً عبور و مرور در آن كند يا مختل مي شد. بچه ها براي رفع اين مشكل با پركردن جعبه هاي خالي مهمات شروع به زدن پله كردند و تا خود مقرپله را ادامه دادند. در بعضي ازنقاط خط دوم، بچه ها با جعبۀ مهمات اتاقك كوچكي درست كرده و پله هاي آن را نيز از همان جعبه ها ساخته بودند. اين اتاقك پذيرايي آن ها يا محل استراحتشان بود كه براي آن بادگير مناسبي نيزدر نظر مي گرفتند. در جايي ديگر، جعبه ها را تكه تكه مي كردند و از چوب آن آلاچيق درست مي كردند و از شدت گرماي سنگر به داخل آن پناه مي بردند.