فوتبال

روايت اول
براي بازي فوتبال يك تيم ايراني مي شديم يك تيم عراقي به محض اين كه دروازۀ دشمن گل باران مي شد همه با الله اكبر تشويق مي كردند و به وجد و هيجان مي آمدند. در ضمن بازي نيروهاي عراق ( فرضي ) را مسخره مي كرديم و به عربي شكسته بسته به آنها متلك مي گفتيم . اما وقتي عراقي ها به ما گل مي زدند همه عصباني مي شدند. يكي مي گفت: " آن دروازه را از جلوي چشم من بردار تا با توپ زير و رويش نكردم" و از اين حرفها گاهي آن قدر قضيه را جدي مي گرفتيم كه امر به خودمان هم مشتبه مي شد كه نكند ما واقعاً جزو نيروهاي بعثي هستيم؟
روايت دوم
در شرايط عادي تر مسابقات بين گرداني برگزار مي شد يا تيمهاي محلي شهرستان ها به مصاف هم مي رفتند و به برندگان يك پوكۀ تانك هديه مي داديم . اين بازي ها زير آتش بارهاي دشمن هم انجام مي شد كه شور و حال آن صد چندان بود. بازي هاي عادي گاهي در ميهماني هاي شام به پا مي شد و چه مصيبتي بود اگر ميزبان بازي را مي باخت. شام را بايد ديگر در خواب ميديديم!
روايت سوم
وقتي بنا به هر دليل زمين بازي يا توپ و كفش در اختيار نداشتيم يا در فاصله اي از خط بوديم كه امكان هيچ گونه تحرك و فعل و انفعالي نبود و كم ترين سرو صدايي باعث لو رفتن موقعيت مي شد، با بچه هايي كه آلودۀ فوتبال بودند، بي صدا بازي مي كرديم . فوتبال بدون توپ و دروازه ( مثل پانتوميم ) هر كدام در جاي خود بازي را با حالات و حركات به خصوص نمايش مي داديم كه واقعاً ديدني بود.
روايت چهارم
توپ بازي ما بعضي اوقات چيزي جز پارچه هاي مندرس و لباسهاي كهنه اي كه با طناب به هم پيچيده شده بود نبود. حتي وقتي توپ پلاستيكي داشتيم ، درون آن پر از همين قماش ها بود . مواقعي حتي همين هم نبود و مجبور بوديم كفش هاي كهنه و لت و پار را به ببنديم و آن را بيندازيم زير پا. بماند كه چند دفعه درحين بازي اجزاي اين توپ ها از هم جدا مي شدند و همه چيز در آن گرما نيرد به هم مي ريخت!
روايت پنجم
پشت خاكريز فوتبال بازي مي كرديم . بيش تر نوعي تفريح و سرگرمي بود تا مسابقه . موقع بازي به كساني كه خوب مي درخشيدند و درست و حسابي بازي مي كردند نسبت شهيد مي داديم . مثل شهيد اول ، شهيد دوم و شهيد سوم . جالب اين كه اغلب هم درست از آب در مي آمد و اگر عملياتي در پيش بود بدون شك سهميه اي هم از شهدا به آنها اختصاص داشت.