چوب و گوك

اين بازي در منطقه تفاوتي با شكل پشت جبهه اي آن نداشت؛ جز اين كه در جبهه به واسطۀ عسر و حرج و كمبود امكانات، از پارچه هاي كهنه و گرم كن هاي بسيجيان و جوراب، توپ و از تختۀ صندوق هاي مهمات چوب تهيه مي شد.
دوگروه بازي كن به روش هاي مختلف – از جمله زدن ضربۀ بيشتر به توپ پشمي يا ماهوتي در هوا براي شروع بازي بخت آزمايي مي كردند. سپس ، دو نفر از گروه مهاجم يكي توپ را به هوا پرتاب و ديگري با چوب دستي به آن ضربه مي زد . در فاصله اي كه توپ به طرف دستۀ مدافع در دور دست پرتاب شده بود گروه مهاجم بايد به سرعت خودش را به مقصد مي رساند و بعد از دست زدن به آن موضع، سريع به مبدأ باز مي گشت. دسته اي كه توپ دراختيارش بود بايد با نشانه گيري دقيق آن را به بدن يكي از افراد در حال فرار گروه مهاجم مي زد .
افراد گوره اول( مهاجم ) اجازه داشتند بين سه تا پنج مرتبه به توپ معلق در هوا ضربه بزنند، در غير اين صورت ، بايد جاي خود را به رقيب مي دادند. و در ترتيب ديگر كسي كه توپ را به هوا انداخته بود مي توانست با گرفتن آن، بعد از برخورد نكردن ان با چوب، آن را با توپ بزند.