نماز

مواظبت از نماز پنج وقت يوميه و مقدم داشتن آن بر هر امري چنان كه ذكرشد، چيزي نبود و نيست كه قرار باشد محل تأكيد و توجه قرار گيرد ، جايي كه آن همه به نوافل و مستحبات عنايت مي شد . مي ماند بستگي خاص آحاد رزمندگان به نماز ، كه حتي اگر يك نفس درگير ودار مبارزه بالا مي آمد و فرو مي رفت و رمقي از حيات نداشت، درحالي كه وقت نماز و راز ونياز داخل شده بود، همان دم را مغتنم مي شمردند و آن ها را مي خواندند. چه بسيار برادران شهيدي كه در حال حركت به سمت خط مقدم و زير بارش مداوم توپ هاي توپ خانۀ دشمن با شنيدن سوت خمپاره و انفجار گلولۀ توپ و آر . پي . جي . خودشان را به زمين مي انداختند و در همان اثنا تيمم مي كردند و به نماز مشغول مي شدند، نمازهاي بعضاً بي ركوع و سجود، نظير نمازهاي خطوط پدافندي كه جاي سالمش فقط سوره ها و ذكرهايش بود و بقيه به دليل آتش خصم اجرا نمي شد. اصل براي همه جمع بين سركوبي دشمن بود و حفظ ارتباط بادوست و قضا نشدن نماز صبحي كه اغلب با جنگ تلاقي مي كرد؛ همان نمازهايي كه در شرايط عادي عقبه يا در خطوط دوم وسوم كه امنيت بيشتري داشت ، بعضي از مخلصان آنقدر در سجده اش مي ماندند كه غذا و خواب از ايشان فوت مي شد و گاه در همان حال از فرط خستگي و كوبيدگي از خود بي خود مي شدند؛ يا بعداز نماز مغرب، خواندن دو ركعت نماز نشسته كه ديگر معمول شده بود.
هنگام نماز وقتي كسي منقلب مي شد وحالي پيدا مي كرد در توضيح آن بعداز نماز مي گفت: "دلم براي خانواده تنگ شده بود!" از جمله آداب و عادات مستحسن در اين باب ، حساسيت فوق العاده اي بود كه خيلي ها به جهت يابي و تعيين قبله داشتند . اين وسواس باعث شده بود كه هميشه همراهشان قبله نما داشته باشند؛ و بعضي ها كه سر به سر آن ها
مي گذاشتند: "بابا سخت نگير! نهايتش اين است كه نماز ما كمي گوشه اش را مي سايد و رد مي شود!!" و ديگر اعتنا به ردا و داشتن تحت الحنك در نماز، ولو با كشيدن چفيه اي به دوش يا سر بود. عبارت "اللهم ارزقنا توفيق شهادة في سبيلك " از ادعيه اي بود كه معمولاً در قنوت خوانده مي شد.