آداب وضو

علاوه بر روبه قبله وضو گرفتن و خواندن دعاهاي مربوط به وضو، از عبارت" الحمدالله الذي جعل الماء طهوراً" تا عبارت" اللهم ثبتني علي صراط يوم تزل فيه الاقدام" و شادابي و آمادگي مناسب ملاقات حق تعالي، تأكيد بچه ها بر استفاده از همان آب سرد زمستان براي وضو گرفتن وخشك نكردن آب وضو در آن هواي سرد و سعي بر دائم الوضو بودن در تمام اوقات شبانه روز شايان ذكر است. وضو داشتن دائم مانعي بود در مقابل گناهان هر چند كوچك ؛ يعني خود را به اين وسيله در حصار خشنودي خدا قرار دادن.
اختصاص آب آشاميدني موجود به وضوگرفتن وتحمل تشنگي يكي ديگر ازآداب وضو بود، جنان كه در پايين ارتفاعات "دو پازا" كه آب فقط به اندازۀ خوردن وجود داشت .و كسي حق وضو گرفتن باآب رانداشت مگرباهمان آب آشاميدني خود ، رزمندگان اين ادب راتجلي بخشيدندوهمان مقدارآب راتافرصت بعد به وضواختصاص دادند.تقيدهمه به اين كه آب وضوي آن ها به فاضلاب نرود، ادب شايان ذكرديگري است .چنان كه در بسياري ازگردان هاي لشكر27 عادت براين بود كه افراد ازمنبع يا شيرآبي كه آب آن به چاه فاضلاب توالت مي رفت ، وضو نمي گرفتند و اين امر مستحب رامراعات مي كردند؛ به نحوي كه بعضي اوقات درپادگان دوكوهه ،بسياري شلوغي را به خاطر كمبود شيرآب تحمل مي كردند و ازشيرهاي آبي كه بين توالت هاي جلوي حسينيۀ حاج همت * نصب شده بود وآب آنها به فاضلاب مي رفت ،با وجود خلوتي استفاده نمي كردند.
وضوگرفتن و وضو داشتن ، غير از آن كه "مقدمۀ واجب" يعني "نماز" است وبراي اقامۀ آن واجب ، به جهت طهارت وپاكيزكي بدن درهرلحظه بچه ها در معرض تيروتركش دشمن بودندوامكان افتادن به پاي دوست موجودبود، بسيارموردتوجه واقع مي شد، به اندازه اي كه بعضي از برادران از حداقل آب نوشيدني خود مي زدند و آن رابراي طهارت و وضو ذخيره مي كردندو با همۀ مضيقۀ آبي كه هيچ وقت دست از سر جبهه و جنگ برنمي داشت ، وقتي مؤذن همگان را به نماز مي خواند ،كم تركسي ر مي يافتي كه وضو نداشته باشدو تجديد وضونكند، كه داشتن وضوي دائم عادت و ملكه شده بود.
هنگام وضو گرفتن و زمزمۀ اذكار و دعاهاي آن اگر كسي حرف مي زد ،به شوخي و جدي مي گفتند:"برادر،اول وضو بعداً بگو! " شير و ظرف آب را به اندازۀ رفع حاجت باز و سرازير مي كردند و مُصر بودند چيزي حيف و ميل نشود .بعضي كه براي هرامري دسته جمعي عمل مي كردند، وقتي براي وضو راهي رودخانۀ حوالي مي شدند با هم عبارت "من يخرج من بيته مهاجرا..." را مي خواندند.