مراقبه
مراقبت از اوقات و نظارت بر حسن انجام دادن امور محوله و مسئوليت ِ پذيرفته شده با مشغول كردن زبان به ذكر و دل به نام و ياد خدا و اعضاو جوارح به اطاعت و عبادت او به بهانۀ نماز قضا و روزه و تلاوت قرآن در غير موقع اشتغال ، به ويژه در فاصلۀ بين دو عمليات و لحظات جايگزين شدن نيرو هاي وارد عمل شده و عادت به مطالعۀ آثار استاد شهيد مطهري و شهيد دستغيب ، تفكر در آفاق و انفس در داخل سنگر يا بيرون زير آتش توپ خانۀ دشمن بسيار باب بود . بعضي از برادران به موسيقي حتي آهنگ هاي راديويي كه گاه باحال و هواي جبهه سازگاري نداشت بي اعتنا بودند . در اين روش ، يا جمع راديو را خاموش مي كرد ياخودشان چادر يا سنگر را ترك مي كردند.
اوج مراقبت در زندگي اجتماعي جبهه و جنگ را مي شد در راه و رسم برادراني ديد كه كار را به جايي رسانده بودند كه حتي از نگاه غير لازم خودداري مي كردند و همۀ حالات و حركاتشان داير بر مدار عنايتي بود، بي آن كه منزوي بشوند و شرم و حيا و نجابت ايشان مانع حضورشان در همۀ صحنه ها و مواضع باشد .
حس نياز به مطالعه و مراجعه به افكار ديگران در مراقبت از قوۀ عاقله ، به ويژه در گردان ها ونيروهايي كه اوقات فراغت بيش تري داشتند تاحدي بود كه بچه ها اغلب به كتاب خانۀ محدود تبليغات گردان ها بسنده نمي كردند ودر مرخصي شهري دركنار خريد ساير اقلام كتاب هايي نيز مي خريدندوباخودشان به منطقه مي آوردند و هم خودشان مي خواندند وهم ديگران، به نحوي كه گاه كتابي يك هفته چهل دست مي گشت و بعد از مدتي اسكلتش مي ماند.! و اين غير از كتاب هايي چون ديوان خواجه حافظ بود كه يك نفر معمولاً مي خواند و بقيه گوش جان مي دادند.