ترك لذت

همه سعي داشتند با كناره گيري از لذات و رويارويي با درد و رنج و مبارزه و خود را در شدايد سازنده قراردادن از يكديگر سبقت بگيرند. گاهي اين پرهيز از عافيت طلبي و توجه به اميال را با بي اعتنايي به آب در وقت ضرورت (مثل راه پيمايي هاي سنگين) يا به غذاهاي خوشمزه و پرطرفدار و ميوه و شيريني ها و خوراكي هايي كه كمتر به جبهه مي رسيد و دست بسياري ازبچه ها هميشه به آن نمي رسيد، نشان مي دادند و گاهي هم اين كار با روي خوش نشان ندادن به تعريف و تمجيد ديگران از افعال و اقوالشان صورت مي گرفت. و در اين ايستادگي آياتي نظير: و ليبلونكم بشي ... را تلاوت كردن.