حفظ شرايط و جوب

مزيد بر علم و اطلاع و درك و دريافت درست و دقيق آنچه معروف و آنچه منكر است و از شرايط وجوب براي قيام كردن به آن، جو جبهه و محيط معطر آن جايي براي قول بي عمل باقي نمي گذاشت و برادران اگر خود عامل به معروفي نبودند هرگز آن را به ديگران توصيه نمي كردند.
از آن جمله بودند فرماندهان كه به وقت نهي نيروهاي خود از آنچه دون شأن جبهه است يا امر و تشويق به انجام دادن آنچه مصلحت مؤمنان و مجاهدان است مي گفتند:" به خاطرخدا فلان كار را ديگر نكنيد!"؛ يا:" محض رضاي خدا فلان كار را بكنيد!" و اگر ازايشان مي پرسيدند كه چرا اين اوامر ونواهي را از موضع مسئوليت فرماندهي ابلاغ نمي كنيد، در كمال تواضع پاسخ مي دادند :" چون خودم به طور مرتب و مداوم عامل به آنچه مي گويم نيستم".
ساير رزمندگان نيز اگر مي خواستند يكديگر را از امري نهي كنند، نخست در وجود خود به جست وجو مي پرداختند و اگر خويشتن را مبراي از آن مي يافتند سراغ ديگران مي رفتند، آن هم با هزار تأمل و تمهيد به نحوي كه بپذيرند و خشنود باشند بر اين تنبيه و تنبه.