پياده روي و كوه پيمايي

پياده روي و كوه پيمايي جزء جدايي ناپذير برنامه هاي منطقه بود كه بـا در پيش بودن عمليات به آن بيش تر تأكيد مي شد؛ راه پيمايي هايي كه گاه به حدود پنجاه كيلومتر در شب يا روز مي رسيد وهيچ كس ازآن جا كه ضعف و به تبع آن تخفيف و ترحم را بر خود نمي پسنديد حاضر نمي شد مشكلات خود را مطرح كند و ابراز ناتواني كند، و تا آن جا كه ممكن بود سعي مي كرد پا به پاي بقيه خود را بكشاند و به مقصد برساند.
وقتي بچه ها حسابي خسته مي شدند، تك و توك برادران، حتي مسئولان دسته ها با خواندن شعر و شعار، حتي سرودهايي مثل آنچه در برنامه هاي كودك اجـرا مـي شد سعي مي كردند به اصطلاح رفع گير بكـنند؛ سرودهايي مثل" آفتاب ومهتابيم مـا"، "اومديم و اومديم" يا:" ما كار وانديشه، باهم هستيم هميشه" و نظاير آن.
در شرايطي كه نيروها در ارتفاعات مستقر مي شدند يا به كوه و كمر دسترسي داشتند، بخشي از اوقات را براي ورز دادن عضلات و بهره بردن از حال و هواي كـوه، دسته جمعي پستي و بلندي هاي را طي مي كردند. هر دسته وگروهاني به سمتي مي رفت يا مي دويد ومشخصه ي واحدشان پرچمي چند متري بود كه افراد توانـاتر به دست مي گرفتند.
در كوه پيمايي ها و فتح نقاط صعب العبورتر، بچه ها اصرار داشتند يادگيري از خود به جاي بگذراند تا هركس بعد از آن ها به آن محل مي رود، يادي از گذشتگان بكند و بداند كه قبل از آن ها ديگران آن جا را زير پا گذاشته اند! اين كار را با شعار نويسي روي تـخته سنگ ها و چيدن سنگ هاي كوچك تر به نحوي نمادين و امثال آن انجام مي دادند.