رو به قبله و آقا

به محض اين كه برادري هدف تير وتركش مزدوران قرار مي گرفت، درفرصتي كه جان دربدن داشت و هنوز كاملاً ازپا نيفتاده بود اولين و شايد آخرين كاري كه مي كرد رو به قبله خوابيدن يا افتادن بود يا رو به سوي حرم آقا ابي عبدالله(ع) دراز كسيدن؛ ولو بـه سختي و با تلقين عبارت شهادتين به خود وسلام و دورد فرستادن و اظهار ارادت كردن براي آخرين بار به سالار شهيدان و سر سلسله ي مظلومان. چنانچه دم واپسينشان بود و قادر به انجام دادن اين كار نبودند، از دوستاني كه به آن ها دسترسي داشتند عاجزانه مي خواستند كه كمكشان كنند تا رو سوي كربلا كنند و سرشان را اندكي بالا نگه دارند، بلكه مولايشان را ببينند وبميرند. بعضي به عكس به كسي كه سر او را به روي زانوي خود گرفته بود مي گفتند:" سرم را روي زمين بگذار! شايد آقا بـيايد و آن را به دامـن خويش نهد". آن ها كه حال و روز بهتري داشتند، همين قدر كه حس مي كردند رفتني هستند تقاضايشان اين بود كه آن ها را تا حد امكان روي خاكريز ببرند تا بوي كربلاي معلا را بهتر استشمام كنند و اندكي به آقا نزديك تر باشند.