پيغام بري

رسم بود وقتي كسي از مقر يا موقعيتي مي خواست به مرخصي طولاني برود، بـه سنگرها و چادرهاي اطراف سر مي زد واز بچه ها تقاضا مي كرد هر كاري دارند به او بگويند تا باكمال ميل انجام دهد و براي اين كه درحد تعارف نباشد معمولاً يكي، دو روز قبل ازحركت اين كار را مي كردند تا بچه ها فرصت فكركردن، يادداشت نوشتن و جمع و جور كردن خودشان را داشته باشند. پيش مي آمد كه بعضي از برادران گاه يكي، دو روز مرخصي شان را به تأخير مي انداختند تا بتوانند از همه سفارش بگيرند. بعد، در طول راه تا خارج شدن از مقر از هر كس كه نامه ي پست كردني داشت آن را مي گرفتند تـا در نزديك ترين شهر راه پستش كنند. تعداد اين نامه ها بعضي مواقع به چهارصد، پانصد عدد مي رسيد. اخلاق بسيجي هم حكم مي كرد، در طول مرخصي، اول بـه درخواست ها و سفارش هاي هم رزمان رسيدگي كنند. اين درخواست ها عبارت بود از رساندن نامه ي شخص به منزلش، تلفن زدن به شماره هاي دريافتي، بردن هدايا و سوغات جبهه و متقابلاً گرفتن هدايا، پول، دست خط و نـامه ازطرف خانواده و رساندن بـه فرزندشان در منطقه وديگر اموري كه با عنوان" انصارالمجاهدين" پي گيري مي شد.