ميلاد ائمه
بچه ها شب ها و روز هاي ولادت معصومان را بنا به وسعشان جشن مي گرفتند و شادماني و نشاطشان را به هر نحو بروز مي دادند؛ وقتي در پادگان بودند، پشت بام ها را با پتو فرش مي كردند و با دعوت كردن بچه ها و مختصر پذيرايي از آنها و ملودي خواني و سرود خواني و سرود خواني اين ايام را گرامي مي داشتند، يا روز تولد حضرت زهرا بعضي از سادات شال سبزي به گرديشان مي آويختند و به اين وسيله از ديگران متمايز بودند. در اين مراسم همه شركت مي كردندو با شور و نشاط كف مي زدند. نقل به سرو روي هم مي پاشيدند و با هم مزاح مي كردند، و در آخر سكه هاي متبرك شدۀ آقا بين آنها توزيع مي شد.
در ايام ولادت حضرت رسول و ائمۀ هدي، نخست جايگاه و محوطه را در هر شرايطي نظافت و آب و جارو مي كردندو از محل كمك هاي مالي نيروهاي گردان شربت و شيريني تدارك مي ديدند و جلسه با قرائت آيات قرآن قطعي و رسمي مي شد. از بچه ها هر كس هر هنري داشت از خودش نشان مي داد. شعر مي خواندند ، خاطره و معما مي گفتندوتا دير وقت اين جشن ادامه داشت.
در ولادت ائمه خصوصاَ حضرت علي و حسينين بي اختيار بعضي در اوج شادي و به ياد مظلوميت ايشان منقلب مي شدند و ناله هاي جانسوزشان بلند مي شد . در بعضي از مناطق در شبهاي ميلاد نيروهاي خودي دشمن را مدتي معين گلوله باران مي كردند و مثل شب عروسي اين آتش بازي باشور و شعف انجام مي گرفت.