وفاداري
عقبه ي برادري هاي منطقه خانواده بود؛ بچه ها خانواده و بستگان يكديگر را مثل خويشان خود مي دانستند و در نتيجه، با شهادت دوستي گويي همه ي بار مسئوليت شهيد روي دوش آن ها مي افتاد؛ مسئوليتي كه البته در زمان حيات مادي هم نسبت به هم داشتند. چنان كه در فاصله ي دو عمليات كه به شهر مي رفتند هركدام در غياب هم همان كاري را مي كردند كه ديگري باحضور خود انجام مي داد.