غذا

غذا ،نه دلچسب بود و نه شكم پر كن. به قول معروف ؛ بخور نمير. صبحها آش مي دادند و يك ليوان چاي. ظهرها برنج و بعداز ظهرها نيز معمولا يك ليوان چاي.
در هر روز، سي تا چهل كيسه نان براي اردوگاه مي آوردند كه وقتي تعداد نان ها با جمعيت اسرا سنجيده مي شد، در هر بيست و چهار ساعت ، به هر نفر ، دو قرص نان مي رسيد. گاهي اوقات ، نانها را با كارتن مي آوردند و چون بچه ها در پايين آوردن نانها از ماشين و تقسيم آنها دست داشتند ، تا آنجا كه مي توانستند ، كارتنهاي خالي را به آسياشگاهها برده ، ازآنها براي نوشتن مطالب كلاسهاي درسي وغيره استفاده مي كردند.
در هر آسياشگاه يك يا جند نفر مسئول تقسيم نان بودند. چون غذا و مواد خوراكي خيلي كم توزيع مي شد، نان تا حدودي جلو گرسنگي را مي گرفت و ما بارها ديديم كه بچه ها از ناچاري حتي در برنج نان خرد مي كنند و مي خورند. با اين وجود ، هيچ وقت بر سر شكم ، بين بچه ها بگو مگو نشد و حتي خيلي ها بودند كه با وجود گسنگي و ضعف ، نان و غذاي خود را به كساني كه احتياج بيشتري داشتند مي دادند.